بسیاری از بیمارستان‌های بزرگ - حتی آن‌هایی که قبلاً به مخازن اکسیژن مایع مجهز شده‌اند - به طور فزاینده‌ای به ژنراتورهای اکسیژن PSA (جذب نوسان فشار) به‌عنوان منبع تامین اولیه خود اولویت می‌دهند. این تغییر استراتژیک توسط بهره وری منابع، ایمنی لجستیکی و هزینه کل مالکیت (TCO) هدایت می شود.
-
حذف "از دست دادن نامرئی": چالش تبخیر 10٪ - 20٪
ذخیره سازی اکسیژن مایع سنتی از تبخیر طبیعی مداوم رنج می برد. تخمین زده می شود که 10 تا 20 درصد از اکسیژن خریداری شده از طریق دریچه های فشار فشار به اتمسفر از دست می رود که نشان دهنده نشت مالی مستقیم برای تاسیسات پرمصرف است. سیستم های PSA در محل از هوای محیط اکسیژن تولید می کنند. بدون نیاز به ذخیره سازی، آنها تلفات تبخیر را از بین می برند و اطمینان حاصل می کنند که هر دلاری که صرف انرژی می شود مستقیماً به اکسیژن درجه پزشکی تبدیل می شود.
-
شکستن زنجیره لجستیک: سود سهام ایمنی و کارایی
تکیه بر تحویل اکسیژن مایع خارجی یا جابجایی دستی سیلندر، بار لجستیکی سنگین و خطرات ایمنی قابل توجهی ایجاد می کند. ژنراتورهای PSA به عنوان یک "کارخانه در محل" عمل می کنند. آنها نیاز به حمل و نقل سیلندر فشار بالا را از بین می برند و خطرات را در منبع کاهش می دهند. آنها به طور خودکار 24/7 کار می کنند و به طور قابل اعتماد نیاز مستمر بخش ها و ICU های مدرن را برآورده می کنند.
-
حداقل زیرساخت، حداکثر ROI
برخلاف الزامات سختگیرانه سایت برای مخازن اکسیژن مایع، واحدهای PSA دارای ردپای فشرده و اتوماسیون بالا هستند. با حداقل تعمیر و نگهداری و هزینه مواد خام صفر، مزایای اقتصادی بلند مدت غیرقابل انکار است و آنها را به دارایی ارجح برای زیرساخت های مراقبت های بهداشتی مدرن تبدیل می کند.
